  |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
|
||||||||||
|
||||||||||
|
 
|
"Vandaag is een historische dag". zegt Gottfried G. verdrietig. De 13e december 2004 is een koude, onvriendelijke dag in het kleine dorpje in de Duitse provincie Hessen. "Vandaag worden mijn laatste melkkoeien afgehaald. Dan zijn mijn stallen helemaal leeg." Dezelfde stal waar 4 jaar eerder nog gezonde dieren stonden. Gottfried G. is een boer die goed voor zijn vee zorgde, die hard werkte en er op toe zag dat op zijn boerderij altijd alles goed liep. Wat was er gebeurd? "Wat wij hebben meegemaakt, kan zich niemand voorstellen - ik zelf kon dat ook niet." De boer vertelt zijn verhaal:
False beloftes Gottfried G., altijd geïnteresseerd in manieren om zijn bedrijf beter en economischer te leiden, behoorde bij de eerste "Gentechnologieboeren" van Duitsland. 1997 gaf de EU groen licht voor een bepaald soort gengemanipuleerde mais. Hierdoor was het toegestaan deze mais aan te planten en aan de koeien te voeren. Gottfried G. had alle wetenschappelijke studies, die hij kon krijgen over dit onderwerp, gelezen. De gentechnisch veranderde planten waren van de EU autoriteiten tot 'substantieel equivalent' verklaard, (hetgeen betekent dat de inhoudstoffen gelijkwaardig zouden zijn aan de tot dan toe gebruikte maissoorten). Deze planten produceerden uit zichzelf een toxine (gif) dat er voor zorgde dat een bepaalde parasiet geen grip op de oogst kreeg, hetgeen betekende dat de boer geen pesticiden tegen deze parasiet hoefde te gebruiken. Gezien de EU Commissie (op basis van veel wetenschappelijk onderzoek) deze mais had goedgekeurd hoefde de boer zich geen zorgen te maken - althans, dat dacht hij.
Gottfried G. begon in 1997 de genmais te verbouwen, en in het begin liep het allemaal prima, zo goed zelfs, dat hij het jaar erop 5 keer zoveel aanbouwde. De oogsten waren fantastisch en onderzoek wees uit dat deze mais zelfs 20% meer eiwitten bevatte, hetgeen ook de melkproductie van de koeien zou verhogen. Alleen, dit bleek niet het geval te zijn, constateerde de boer al in 2000., Maar hij sloot dat jaar toch nog af met goede resultaten.
De gevolgen Nog geen 3 jaar nadat deze boer gengemanipuleerde mais was gaan verbouwen, begon de ellende. Het jaar 2001 was net begonnen toen het leven op de boerderij voor mens en dier voor goed veranderde. Ineens kregen de koeien hevige grijswitte diarree. Gottfried G. veranderde de samenstelling van het voer - maar de toestand van de koeien verbeterde niet. In tegendeel. "Ze kregen oedemen in de uiers, water ging in de gewrichten zitten en bij verschillende koeien barstten de aders. De koeien kregen nierontstekingen, in de urine en in de melk zat bloed. Sommige kregen verlammingsverschijnselen, andere gaven geen melk meer. Kalfjes werden misvormd geboren." De boodschap was duidelijk. Hier was iets goed mis - maar ook de veearts kon niet achter de oorzaak van al deze symptomen komen. "Onze stal leek ineens meer op een dierenkliniek". vertelt Gottfried G. "De koeien moesten aan de infuus om ueberhaupt nog een beetje te functioneren." Een half jaar later begon de grote sterfte. "De koeien kwamen gewoon van de wei, liepen in de stal naar hun box toe, gingen liggen en overleden - net als of ze in slaap vielen...". weet de boer zich te herinneren.
Maar de ellende hield niet op. In de herfst 2001 zag de rest van de kudde er vreselijk uit. De vacht van de dieren zag er niet uit. De dieren waren niet meer in staat om het voer te verteren. Ze konden niet meer herkauwen. Het resultaat was verschrikkelijke diarree.
In februari 2002 - bijna 5 jaar nadat de boer was begonnen om met gengemanipuleerde mais te werken, adviseerde een ecoloog om geen genmais meer te voeren. De dieren kwamen daarna een beetje bij. Ze zagen er weer beter uit en gaven ook weer meer melk. De boer liet maïsmonsters onderzoeken en informeerde het Robert-Koch-Instituut, dat voor het verlenen van de vergunning voor het aanplanten van gen-mais verantwoordelijk was, over zijn vermoedens, dat de ziekte van zijn dieren met de genmais te maken zou kunnen hebben.
Hij liet zijn gehele boerderij onderzoeken. Verschillende onderzoekslaboratoria verzekerden hem, dat er in het voer geen ziektekiemen aanwezig waren, die tot de koeiensterfte geleid zouden kunnen hebben. Op de gehele boerderij waren verder ook geen ziektekiemen te vinden, die voor de ziekte van de dieren verantwoordelijk zouden kunnen zijn. Wat was er dan wél gebeurd, Het gif, dat door de planten zelf geproduceerd werd, bouwde zich niet binnen seconden af - zoals door de producent beloofd - maar kwam in het lichaam van de dieren terecht - met alle verschrikkelijke gevolgen, zoals ze zich voordeden.
De adviseurs van de genmais zaadproducent beweerden, dat hij zijn koeien verkeerd had gevoerd. De leverancier liet monsters in zijn eigen laboratoria in de Verenigde Staten (hoe zou het anders) testen en kwam tot de conclusie dat Gottfried G. op zijn boerderij slordig had gewerkt (en wel op het gebied van hygiëne). Hij beweerde ziektekiemen gevonden te hebben die in GEEN enkel van de door EU laboratoria onderzochte monsters gevonden waren!!!!
Gif ook op de wei Zomer 2002 - opnieuw gingen 7 koeien dood - terwijl de boer al lang geen genmais meer voerde. Ze gingen dood nadat ze een dag op de wei hadden gestaan... Waar niemand aan gedacht had was, dat de boer de afgelopen jaren gier over zijn akkers had verdeeld... het gif was dus ook buiten in de natuur terecht gekomen. "Het gif werd in lever, milt en darmen van de dieren gevonden, sporen ervan zaten ook in de melk." Zonder het te weten, had de boer op deze wijze zijn eigen grond vergiftigd.
De producent toonde zich in z'n geheel niet coöperatief. Toen de boer zich bleef bezighouden met de oorzaken van deze ramp, kreeg hij van de General Manager van het bedrijf te horen "Ga jij je bezig houden met je boerderijtje en niet met dingen waar je geen verstand van hebt."
Gottfried G. liet zich niet afschrikken. Hij vocht immers voor zijn existentie. En aangezien de giftige stoffen al in de natuur terecht waren gekomen, vond hij het de hoogste tijd om de bevolking en vooral de collega-boeren te waarschuwen. Hij zorgde er voor dat de media uitgebreid over de ellende in zijn stallen gingen berichten, en verder ging hij zich méér en méér in de gehele materie verdiepen.
Het falen van wetenschap en overheid De boer ging uitzoeken hoe het kwam, dat de overheid voor dit soort genmais een vergunning had afgegeven. Het was zo simpel dat je er bang van kon worden: De producent had een vergunning aangevraagd met de laagste veiligheidsfase (S1). Niemand had daar bezwaren tegen. Dit is heel raar, gezien er onderzoeksresultaten waren die duidelijke vraagtekens opriepen. Niemand uit het wetenschappelijke circuit had de gegevens kritisch bekeken, laat staan bestudeerd. Verder bleek, dat er geen enkele lang-tijd studie m.b.t. deze mais was uitgevoerd. Helemaal onbegrijpelijk is wel het feit, dat bij dit soort risicotechnologie geen uitvoerige tests zijn gedaan.
"Iedereen moet de verantwoordelijkheid voor zijn eigen terrein overnemen" vindt Gottfried G. "Maar waar ligt de verantwoordelijkheid van de wetenschapper?" De wetenschappers hadden een 'voedertest' van slechts 60 dagen (!!) uit laten voeren en vonden dit voldoende. Herinnert u zich? De koeien van Gottfried G. werden pas 2 1/2 jaar nadat hij met deze mais was begonnen, ziek! “ De wetenschappers van dat instituut hebben iets gedaan wat geen enkele zeggingskracht, géén enkele waarde heeft." Zij wilden maar een ding: Snel de vergunning afgeven, en geld verdienen. (een test kost namelijk enkele duizenden Euro’s en dat geld is van groot belang voor het commerciële voortbestaan van de test laboratoria. "Waarom heeft de producent niet zelf stallen, waar hij eerst een aantal jaren lang zijn eigen producten kan testen?" vragen zich velen af. In feite werden Gottfried G. en zijn dieren gewoon gebruikt als proefkonijnen.
De producent kondigde trouwens in het najaar van 2004 de verhuizing van zijn researchafdeling naar de Verenigde Staten aan... Naar eigen zeggen werken wereldwijd vele duizenden boeren zeer succesvol met dit soort genmais....
Bron: Impuls 22/2005 Wilt u hierover uitgebreide informatie incl. namen en details? Mail mij.
In Nederland zou dit nooit gebeuren... oh ja, denkt u dat werkelijk? Ook hier worden soorten genmais verbouwd waar over tot nu toe geen lang-tijd studies zijn uitgevoerd.
Britse wetenschappers waarschuwen voor gevolgen van genmais. Lees hier.
Waarom wij GEEN gengemanipuleerde voeding nodig hebben. Lees hier.
|
