Duitsland, Duitsland... ... je laat me schrikken!

Het volgende stuk verscheen in de krant "Frankfurter Rundschau" van 08.12.08 (geschreven door de journalist Jörg Schindler). Ik schrok er van toen ik het las. Bepaalde beelden kwamen meteen in mij op. Beelden waarvan ik dacht dat ze bij het verleden behoorden - bij berichten over de tijd voor het begin van de 2e Wereldoorlog, die ik ooit in geschiedenisboeken had gelezen. 

Wat is er aan de hand in Duitsland?   Gaat de geschiedenis zich herhalen?

______________________________________________________

Als de politie tot dader wordt

Racistische aanvallen van politieagenten zijn een groot donker gebied -  nauwelijks wordt een agent op zijn daden afgerekend.

In februari 2005, één maand na de dood van de asielzoeker Oury Jalloh in de gevangenis (hij was verbrand terwijl hij geboeid in zijn cel zat...), komen in de stad Halle 20 leidinggevende politiefunctionarissen bij elkaar om de situatie te bespreken.

De hoofdfunctionaris Reinhard S. zegt bij deze gelegenheid: "Zwarte mensen branden nu eens langer." Er is niemand die zich stoort aan deze uitspraak, behalve één collega. Hij meldt dit incident. Deze man is vervolgens wekenlang het slachtoffer van mobbing, tot dat hij, volledig uitgebrand, overplaatsing aanvraagt.  De overheid stopt vervolgens meteen het onderzoek tegen Reinhard S.

In october 2005 schrijft de vicechef van de vereniging van Duitse opsporingsambtenaren, Peter Lehrieder, in de vaktijdschrift "Der Kriminalist": Sinti en Roma zijn "maden in het spek van de welvaartsgemeenschap", hij schreef verder dat zij "diefstal, bedrog en sociaal parasiteren" rechtvaardigen met de achtervolgingen tijdens de 2. wereldoorlog.

De hoofdofficier van justitie wuift af - het gaat hier niet om een racistische opmerking. Duitse rechters bevestigen dit.

In april 2007 weigerde in Freiburg een Duitser van Nigeriaanse afkomst zijn persoonlijke data te geven. Een politieagent stuurt daarom zijn hond op de man af, die later zweert de woorden "Vreet die neger op!" gehoord te hebben. De man wordt met 12 bijtwonden in het ziekenhuis opgenomen. Een aantal dagen lang is het stadje in rep en roer. Daarna hoort men nooit meer iets van dit incident.

In Februari 2008 neemt een politieagent in Hagen de Turk Adem Oezdamar mee naar de politiepost. Minder dan één uur later is hij dood (de Turkse man). Wat er precies gebeurde -  men zal het nooit te weten komen, ook al zijn er meerdere aanwijzingen  van geweldpleging. De politie zwijgt. De officier van justitie  stopt na een aantal weken met het onderzoek .

4 gevallen - allemaal uitzonderingen, vooral omdat ze in de openbare belangstelling kwamen. Dit is niet normaal. "Normaal is dat de slachtoffers van politiegeweld zwijgen over wat zij hebben meegemaakt - vanwege angst om gemobt of uit het land gezet te worden". zegt Biplap Basu. "En dat gebeurt bijna altijd, dit is het klassieke patroon."

Biplab Basu werkt bij het bureau voor slachtofferhulp in Berlijn "Reach Out". Sinds 25 jaar ontfermt hij zich over mensen, die door politieagenten voor 'brikett", "roetmop", of "nigger" worden uitgescholden. Mensen die men zonder reden opsluit, wiens woningen zonder de nodige beschikking overhoop gehaald worden,  of die zelfs nog ergere dingen mee maken.

70 keer, vertelt Basu, heeft hij in de laatste 4 jaar mensen zover gekregen dat ze een klacht indienden. Het aantal veroordelingen: Nul.  Ook dit behoort bij het klassieke patroon.

Politie-agenten die zelf tot dader worden. Het is één groot donker gebied, waar maar zelden, alleen bij heel spectaculaire gevallen, het licht op valt. Sinds jaren klagen organisaties zoals Amnesty International, dat deze daden van  politieagenten nergens worden geregistreerd. Daarom weet ook niemand hoe groot het probleem eigenlijk is.

De UN sectie voor afschaffing van rasdiscriminatie heeft herhaaldelijk gezegd "verontrust" te zijn over de rassistisch gekleurde geweld door politieambtenaren in Duitsland.

In Duitsland bestaat geen onafhankelijke commissie, die deze gevallen onderzoekt

Wat doet de Duitse overheid? Ze negeert de hele problematiek. Halverwege van dit jaar constateerde de linke partij dat de politie voldoende optrad tegen racistische tendenties. Volgens 'links' is voor iedereen "de weg naar de rechter" open.

De dagelijkse praktijk  ziet er helaas anders uit. Het is de regel dat na een aangifte tegen een politieagent een tegen-aangifte door de politie volgt. Raar genoeg is het deze laatste aangifte die door de officier van justitie met voorrang wordt behandeld.  De statistieken uit Hamburg en Berlijn bewijzen: Als tegen politieagenten aangifte wordt gedaan, dan hoeven er maar heel weinig (gemiddeld 0,5 %) met een veroordeling rekenen.

Voor het Anti-discriminatiebureau in Berlijn is daarom duidelijk: "Daders in uniform hebben van de justitie zo goed als niets te vrezen."

Omdat dit zo is, zou zich in een heel aantal politiedistricten een soort 'geperverteerde Corps-geest' hebben ingenesteld, vertelt een ex-politie-agent uit Hamburg die jarenlang getuige was van het "Herren-Untermenschen-idee" van zijn collega's.

Schendingen van de wet door geüniformeerden zouden "dagelijks meerdere malen in elke grote stad" gebeuren. Wie durft tegen te spreken wordt automatisch tot "kameradenschwein" verklaard. Maar het eigenlijke schandaal is dat de politiek en de justitie dit allemaal dekken.  Een goed voorbeeld: het geval van een Afrikaan, die op een Hamburgse politiepost jaren geleden brutaal was mishandeld. Hij deed aangifte. De zaak kwam voor de rechter en de "Prügel-Polizisten" werden zelfs veroordeeld. Zij gingen in hoger beroep en, voor afsluiting van dit geval werd de Afrikaan naar zijn land teruggestuurd - de politieagenten werden vervolgens vrijgesproken.

Zit hier een bepaald systeem achter?  Onzin, zegt Konrad Freiberg, chef van de politie-vakbond. Natuurlijk zijn er in elke groep zwarte schapen, en die moeten "met consequenties rekenen".  Voor Freiberg is dit een "aangelegenheid van het hart", beweert hij.  "Als er twijfels zijn, dan zullen wij er altijd voor zorgen, dat ze helemaal weggewerkt worden."

Het dilemma is dat in dit geval de politie tegen de politie onderzoek moet verrichten, zegt Amnesty International, waar net wordt gewerkt aan een rapport over het buitensporige politiegeweld. Amnesty hoort "steeds weer berichten over discriminerend uitschelden door politie-agenten", zegt de Amnesty speaker Katharina Spiess. Maar het is bijna onmogelijk om de feiten te achterhalen. Amnesty en andere organisaties eisen daarom al lang een onafhankelijke commissie om gevallen van politiegeweld te onderzoeken. In veel EU landen zoals Groot-Britannië, Ierland, Oostenrijk, Zweden - bestaan zulke commissies al. Niet in Duitsland. Hier is de overheid er van overtuigd dat een dergelijke commissie 'geen toegevoegde waarde' heeft.

Slechts Hamburg was een uitzondering. Toen halverwege de jaren 90 politieagenten werden ontmaskerd, die het grappig vonden om gevangenen met "executie-spelletjes" te terroriseren, reageerde de overheid door een onafhankelijke commissie in het leven te roepen. Deze commissie werd in 2001 weer opgeheven. Verantwoordelijk hier voor: Ronald Schill - in Duitsland wijd bekend als de "Rechter zonder genade".

______________________________________________________

Duitsland... Duitsland... Land der Dichter und Denker (land van poëten en filosofen)... 

Wat is er aan de hand?

Ik ben verontrust.

19.12.08